Αντιλαμβάνομαι το ερώτημα ως μέρος ενός γενικότερου προβληματισμού για το παρόν και το μέλλον του έλληνα αγρότη.

Μετά από πολλές δεκαετίες συλλογικών και ατομικών παραλείψεων ή λανθασμένων επιλογών,  ο Έλληνας αγρότης αναζητά σήμερα όπως και εχθές   προοπτική  για την παραγωγική του δραστηριότητα.

Προσωπική μου πεποίθηση είναι ότι κάθε παραγωγική δραστηριότητα πρέπει να πηγάζει  όχι από τις επιθυμίες της παραγωγής αλλά από τις πραγματικές ανάγκες της ζήτησης και να δοκιμάζεται στον στίβο της αγοράς.

Γιατί τελικος κριτής είναι ο καταναλωτής.

Αυτός τοποθετεί τις παραμέτρους επιζητώντας να καλύπτει τις ανάγκες του  με το μεγαλύτερο όφελος και συγχρόνως τη μικρότερη εκταμίευση.

Οι καταναλωτές ανήκουν σε διαφορετικές ομάδες βάσει ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζουν σε κοινωνικά, οικονομικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά. Όπως το εισόδημα, η ηλικία, η οικογενειακή δομή, το μορφωτικό επίπεδο, οι διατροφικές συνήθειες, τα κοινωνικά πρότυπα, η δυνατότητα πρόσβασης στην αγορά κ.α.

Ως σύνολο όμως οι καταναλωτές το 2008, ξόδεψαν 18,3 δισεκατομμύρια ευρώ για τρόφιμα που αποτελούσε το 16% της συνολικής εγχώριας καταναλωτικής δαπάνης και καταμερίζονταν κατά 3/5 σε επεξεργασμένα τρόφιμα και κατά 2/5 σε νωπά τρόφιμα.

Στην τελική διανομή των τροφίμων δραστηριοποιούνται λιανοπωλητές, λαϊκές αγορές, δημοτικές αγορές κι μεγάλες αλυσίδες λιανεμπορίου.    Οι τελευταίες κυριαρχούν στα επεξεργασμένα τρόφιμα και κατέχουν σημαντικό μερίδιο στα νωπά, μερίδιο που συνεχώς διευρύνεται.

Οι διανομείς οι οποίοι αποτελούν την αιχμή του δόρατος της βιομηχανία τροφίμων, έχουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους   τις σύγχρονες διατροφικές τάσεις και την στροφή τόσο στην Ελλάδα όσο και διεθνώς σε ολοένα και πιο υγιεινά διατροφικά πρότυπα.

Ανιχνεύουν ότι η προτίμηση των καταναλωτών καθορίζεται από άυλα χαρακτηριστικά «αξίες» που ενσωματώνονται στα προϊόντα  .οπως

1. Ποιότητα
2. Ασφάλεια
3. Προστασία του περιβάλλοντος
4. Υγεία και πρόνοια των εργαζομένων
5. Υπεύθυνη ενημέρωση
6. Άριστη σχέση ποιότητας/τιμής

Διαπιστώνουν αύξηση της προτίμησης σε προϊόντα τα οποία είναι:

1. Βιολογικής γεωργίας
2. Συμβατικά, πιστοποιημένα ή ελεγχόμενα σε όλα τα στάδια παραγωγής τους
3. Επώνυμα
4. Τυποποιημένα συσκευασμένα
5. Ειδικής διατροφής
6. Εύκολα στην χρήση τους ή χωρίς ανάγκη προετοιμασίας για κατανάλωση
7. Νέα και καινοτόμα

Η διαπίστωση αυτή επαληθεύεται από στοιχεία μιας μεγάλης αλυσίδας σουπερμάρκετ που παρουσιάζει αύξηση των πωλήσεων των βιολογικών προϊόντων, στα νωπά φρούτα και λαχανικά από 4% σε 16% από το 2003 έως το 2007. Για τα κομμένα λαχανικά παρουσιάζει αύξηση πωλήσεων από το 0,5% στο 3,5% για το ίδιο χρονικό διάστημα.

Βεβαίως χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι η βιομηχανία τροφίμων πέρα των απαιτήσεων των καταναλωτών απαιτεί συμμόρφωση με θεσμοθετημένες απαιτήσεις, (τυποποίησης, συσκευασίας, ιχνηλασιμότητας, σήμανσης) καθώς και με εφοδιαστική συνέπεια.

Στον καταναλωτή λοιπόν ανήκει η τελική επιλογή, αυτός ορίζει την αγορά, αυτός κατευθύνει την παραγωγή.

Στον αγρότη επαφίεται:

1. να αποκωδικοποιήσει το μυνημα της αγοράς
2. να συνθέσει τους συντελεστές παραγωγής που ο ίδιος διαθέτει
3. να τοποθετήσει στόχους - όχι επιθυμίες, συνυπολογίζοντας και το κοινωνικο0οικονομικο περιβάλλον της εποχής
4. να επιλέξει μέθοδο επαγγελματικής δράσης

Στο ερώτημα του αγρότη «Βιολογική ή συμβατική μέθοδο παραγωγής;», η δική μου άποψη είναι «ναι και στις δύο, εφόσον παράγουν προϊόντα που αγοράζονται»